MÖ 6 yılında Roma'nın Yahudiye üzerinde egemenliğini kurması, dini, sosyal ve ulusal nitelikte bir dizi çatışmayı beraberinde getirdi. Pagan Roma'nın İsrail üzerindeki egemenliği, Yahudi dini için bir hakaret olarak algılandı ve politik huzursuzluğa yol açtı. 66 yılında ilk Yahudi Savaşı patlak verdi ve Yosef ben Mattityahu, Celile'deki isyan güçlerine liderlik etti. Direniş bastırıldıktan sonra, Yosef kırk isyancı ile birlikte bir mağaraya sığındı. Yosef Flavius'un kendisi anlattığına göre, isyancılar Roma esaretinden kaçınmak için birbirlerini öldürmeye karar verdiklerinde, kurnazlıkla hayatta kalan son iki kişiden biri oldu ve sonra yoldaşını mağaradan çıkmaya ve kazanana teslim olmaya ikna etti. İmparator Vespasian, savaş sonrası sarayda belirli bir konum elde eden Yahudi komutanın hayatını bağışladı. Artık asla anavatanını ziyaret etmedi. Yaklaşık MS 75 yılında Yahudi Savaşı tarihini yazan Yosef Flavius, Roma sarayındaki bağımlı konumu nedeniyle önyargılı olmakla suçlandı. Ancak bu, onun Yahudi Savaşı olaylarının yorumu ve bu savaşın birinci elden tanığı olarak önemini azaltmaz.