Derek ile çıkmaya başladığımda hata yaptım. Bir hata daha yaptım, bana aramızda olanların normal olduğunu kabul ettirdiğinde. Ve hata yapmaya devam ediyorum. Bunun kanıtını tekrar aynada görüyorum: çatlamış dudaklar, boynumda morluklar, gözlerimde boşluk. Bir yıldır bu boğucu ilişkinin ağından kurtulamıyorum. Bazen en sevdiğim restorandan yemek sipariş ediyor, bazen kapıyı kilitleyip beni buz gibi yağmur altında verandada bekletiyor. Onunla asla bir sonraki dakikada ne olacağını bilmiyorum: sanki mayınlı bir alanda yürüyormuşum ya da çürümüş bir köprüden geçiyormuşum gibi. Sanki Rus ruleti oynuyorum. Sanki içinde kapsüllerden biri siyanür olan bir şişeden vitamin alıyorum. Ancak dengemi tekrar sağlayan biri var: bize yemek getiren kurye. O, hakkında neredeyse hiçbir şey bilmediğim rastgele biri. Bazen kapı önünde konuşuyoruz. Dün iyiyim mi diye sordu ve bu beni derinden etkiledi. Eğer Derek saf siyanürse, belki de bir panzehir insan vardır?