"Çocuklar ebeveynlerinden daha zeki olmalı", der annem sürekli. Ama ben zeki olmayı başaramıyorum! Bu yüzden dönem notlarımda Rusça dersinden üçlük karıştı. Dört ve beşlik sütununu bozuyor! Haksızlık: gayet iyi yazıyorum, bir keresinde çevik bir maymun hakkında tam bir kitap bile yazmıştım. Sonra çantasını nasıl kaybettiğim hakkında bir hikâye. Ve Lisa Komarova'nın korkunç, iğrenç doğum günü hakkında. Daha neler, neler… Neyse, her şeyi sırayla anlatayım! Benim adım Dima Vasilkin, üçüncü "A" sınıfındayım ve sürekli komik durumlara düşüyorum. Tabii hepsi hemen komik görünmüyor – örneğin bir keresinde Kostik'le onun evinde gece yarısına kadar mahsur kaldığımızda. Ama yine de bu hikâyeleri anlatmayı çok seviyorum! Tek sevmediğim şey şu: "Sınıfa çağrılacak olan... Vasilkin!" – öğretmenimiz Svetlana Alekseyevna'nın her gün söylediği sözler. Neden? Bu "sınıfa çağrılma" maceraları olmadan maceralarım az olur mu? Kendiniz düşünün! Dima Vasilkin'in payına gerçekten çok macera düşüyor: bazen en komik bir 1 Nisan şakasını arkadaşıyla birlikte düşünüyor, bazen hiç olmazsa yılbaşına kadar gitar çalmayı öğrenmeye karar veriyor, bazen de "omuzlarından bir yük kalkması" deyiminin ne demek olduğunu kendi deneyimiyle anlıyor. Tüm bu olayları defterine ayrıntılı yazıyor ve hepsi ona okulun "gerçek" derslerinde asla öğrenemeyeceği bir ders veriyor. Viktoria Lederman'ın yeni kitabı, üçüncü sınıf öğrencisinin hayatından eğitici ve eğlenceli hikâyelerin koleksiyonu olup, birbiri ardına sıralanan "hikâyeler romanı" şeklinde kahramanı okuyucunun önünde yavaş yavaş açıyor. Tabii ki, okuyucu bu kahramanı iyi tanıyor: Vasilkin, her dokuz yaşındaki öğrenciye çok benziyor! Viktoria Lederman kolay ve akıcı yazıyor. Yazar, daha önce çok satan eski kitaplarında da başardığı gibi, gerçekçi ve akılda kalıcı bir karakter yaratmayı başarıyor ("Maya Takvimi", "Birinci Sınıf Öğrencisi", "Sadece On Bir! ya da Beşinci ‘D’de Sevgili Muamması", "Dersler Olmayacak!"). İlk ve orta okul yaşlarındaki çocuklar için.