Vospennikov'un Roman'ı cesurca Rus klasikleri kahramanlarıyla aynı sıraya koyulabilir, ve kimse fark etmezdi çünkü her özelliği okuldan tanıdık: içinde Peçorin ve Kirsanov'dan Mışkin'e kadar hepsi var; birinden delilikle sınırda cesaret, diğerinden iyimserlik, üçüncüsünden Hristiyan inancı aldı. Roman'ın karakter olarak kaderi, yine de önemsiz olurdu, 19. yüzyılın edebi zaferini tekrarlamaya çalışan taklitçilerin akışında kaybolurdu. Her şey böyle olurdu; eğer sonunda dekonstrüksiyon onu beklemiyor olsaydı. Bir süre boyunca hiçbir cümle sizi uyandırıp bu romanın 20. yüzyıl sonunda yazıldığını hatırlatmaz. İlçe romantizmi, Rusya'nın geleceği üzerine tartışmalar, gitmiş aşk, gelecek aşk... Bunların hepsi hemen hemen genetik seviyede Rus okuyucuya tanıdık. Ve böyle bir okuyucuyu şoke edebilecek şey ne olabilir ki? Pastoral hayatın idiliğinden şiddet, çamur ve absürde ani geçişten başka? Sorokin en iyi geleneklerinde bizi alışılmış konu, dil ve kültürel yapılarından kaos ve yıkım dünyasına yönlendiriyor. Ve biz, neyin bizi beklediğini her zaman bilerek, klasik edebiyat tapınağının duvarlarının nasıl yıkıldığını hala inanmayarak izliyoruz.