Andrey Platonov devrimi hemen ve en ufak şüphe duymadan kabul etti. O zamanlar aynı anda her şeyle ilgileniyordu: meliorasyon, elektrik mühendisliği, parti çalışmaları. Ve yazıyordu, utanç içinde - çünkü kelimeye olan tutkusu devrimle yok olmamıştı - sanatın yok olması gerektiğine inanmadı, onu "yaşamın gerçek coşkusu"nun değiştirmesi gerektiğini düşünüyordu. Kelimeye olan aşkını günah gibi görerek maneviyatla sınırlandırdı. Bu da onun sözcüklerini özellikle bütünlüklü, yoğun, somut kıldı, cümlesi ağır ve hantal göründü; sanki düşünce henüz oluşuyor, gerçeğe "uyarlanıyordu". Andrey Platonov'un eserleri yazarın yaşamı boyunca hak ettiği değeri görmedi: ideolojik eleştirilere maruz kaldılar, çoğu eser ölümünden sonra yayımlandı, bunlar arasında "Çukur" adlı hikaye de vardı; grotesk, sürrealist bir bakış açısıyla totaliter rejimin zulmünü ve anlamsızlığını göstererek, sosyal açıdan adil ve mutlu bir toplum inşa edemeyen bu sistemi yansıttı ve Stalin dönemi gündelik gerçekliklerini içeriyordu.