Mikhail Afanaseviç Bulgakov (1891–1940), 20. yüzyılın en önemli Rus yazarlarından biridir. Hem başarıyı hem de sürgünü yaşamış, onun "el yazmaları yanmaz" sözü, yerli edebiyat tarihinin trajik bir dönemini tam olarak yansıtır ve gerçek yaratıcılığın metaforu olmuştur. Bugün Bulgakov'un eserleri Rus klasikleri altın fonuna dahil edilirken, bu eserlerin okuyuculara ulaşmasının, yazarın resmi eleştirmenlerce nasıl acımasızca eleştirildiğinin hayal edilmesi güçtür. 1920'lerin sonlarından itibaren eserleri neredeyse yayımlanmaz olmuş, "Manşetlerdeki Notlar"ın basımı yasaklanmış, "Şeytani Hikayeler" derlemesinin yeniden yayını engellenmiş, "Köpek Kalbi"nin el yazması el konulmuş, "Beyaz Muhafız" romanının yayını durdurulmuş ve oyunları repertuardan çıkarılmıştır — hem "Turbin Günleri", hem "Koşu", hem de "Zoika'nın Dairesi"... Neredeyse bir asır sonra, tüm bu eserler okuyucular arasında sürekli başarı görmekte, Bulgakov'un eserlerine olan ilgi azalmamaktadır. Sürükleyici konular ("günlük yaşama kök salmış fantastik"), canlı karakterler, evrensel ölçekte ahlaki sorunlar — tüm bunlar okuduklarınıza yeniden tekrar tekrar dönmeyi sağlar.