Mario Benedetti, Latin Amerika'nın yeni romanının çekirdeğini oluşturanlardan belirgin şekilde farklıdır. Mitosöz gerçeküstücülüğün ve büyülü gerçekçiliğin havai şovları arka planda kalırken, onun günlük, kısıtlanmış, esasen antiromantik anlatımı sıradan kahramanlarla ve eski usul psikologizmle, Latin Amerika romanının 20. yüzyıl dünya kültürüne en büyük katkısını oluşturan sanatsal tarih felsefesini yaratır. Mario Benedetti çağdaş realizmin kendi versiyonunu yaratmıştır. "Ara"nın kahramanı, ortalama bir Montevideolu, emekli olmayı bekler, rakamları unutmak ve "başka bir gökyüzü" görmek ister. Hayır, kaçmayacak, isyan etmeyecek, kafe yolunu tutacak, burukluğu ve siniri kahve fincanıyla yutacak. Karşımızda yabancılaşmış ve aldatılmış bir insanın psikopatolojisi var. Çevresel aldatma, memurlar ile patronlar, kocalar ile eşler, dostlar ile tanıdıklar, çocuklar ile ebeveynler arasındaki ilişki sistemini belirler. İnsan dramının saf sesi, "kırık aşk" ve "kaybedilmiş hayat" tangosunun tınılarıyla sürekli kesilir. Böyle bir kahraman bir şeye muktedir mi? Benedetti "Ara" ile sadece değişim olanaklarını kaydetmiştir. Akışkan yaşamın boyutundaki insan, hem de büyük harfle İnsan değil, tarihini bütün çelişkileri, dramları ve trajedileriyle oluşturan ortalama bir insandır. Benedetti ona çağımızın sorusunu sorar — insan olanakları, hümanizm ve dolayısıyla insanlığın geleceği sorusunu. Bugünün küçük ve önemsiz insanı yeni insan olabilir mi? Yoksa zamanımızın taleplerine ve ideallerine uyamayan biri mi? Benedetti, ülkesinin tarihiyle değişirken Uruguaylının ve Uruguay'ın tarihsel varoluş panoramasını yaratır. Tüm ulusların ve ülkelerin değişim ve çalkantılar çağında güncel bir tema. "Ara" (La tregua) romanının sinemaya uyarlanması 1975 yılında Oscar'a aday gösterilmiş ve Federico Fellini'den "Amarcord" ödülü almıştır.