Lana Barsukova'nın kahramanları bize yaşamayı, sevmeyi, yakınlarımızla ilişkilerde uzlaşmayı ve her şeye rağmen mutlu olmayı öğretiyor. Onlarla birlikte yaşamlarındaki başarıları ve başarısızlıkları yaşıyor, empati kuruyor ve kendimizle karşılaştırıyoruz: “Benim de başıma gelmişti!” Bu aidiyet duygusu, okuyucuyu dışarıdan bir gözlemci olmaktan çıkarıp kahramanların olaylarının bir parçası yapıyor. Güven verici bir ton, detaylara dikkat ve tanıdık hayat durumları Lana Barsukova'nın düzyazısını ruh için bir okuma haline getiriyor. Yetenekli bir hacker ne hayal etmelidir? Kesinlikle Harvard değil. En azından programcı Goşa Osokin böyle düşünüyordu. Hayatına Vlad adlı biri girene kadar durum böyleydi ve hayat... hayır, uçuruma değil, tam olarak Harvard'ın kapılarına doğru ilerledi. Aniden dünyada sadece bilgisayarların olmadığını fark etti. Hayat, tahmin edilemezliğiyle güzeldir. Arkadaşlarından bile değil, kendi annesinden bile ne bekleyeceğini asla bilemezsin. Ve her şey yolunda giderken, istihbarat servisleriyle beklenmedik sorunlar ortaya çıktı. Hayat, bilgisayar dünyasından daha karmaşık çıktı.