"Neredeyse İki Kilo Kelime": "Kitlesel olan elitin temeli olduğuna inanıyorum" — bu slogan altında Aleksey Polyarinov ("Kadavralar", "Resif", "Ağırlık Merkezi" romanlarının yazarı, "Sonsuz Şaka" ve "Karınca Topluluğu" çevirmeni), sevdiği yazarlar hakkında denemeler yazarak kültürel mekanda "tür" ve "yüksek" edebiyat arasındaki farkın neredeyse bulunmadığını kanıtlıyor. "Hayır, Değil": 2018. Hitrovka'daki evde sadece o ve o var. İki sesli bağları, zamanı ve mekanı belirsiz koşullara çeviren bir hafıza nehrine dönüşür. Hayatları böyle akar – İtalya'dan Moskova'ya, Moskova'dan İsrail'e ve geri, duyguları silerek. O sevmeye devam eder, o döner sırtını, ta ki hayatlarını "önce" ve "sonra" diye bölen trajediye kadar. O zaman yaşayan sesler ölülerin seslerine dönüşür... "Duvar Kağıtlarındaki Desenler": Gerçeğimiz geçmişten örülmüştür. Yüzyıllar önce iki aile birleşir ve Andrey'i babasının zalim suçlarına tanık olmaya zorlar. Doğuştan felçli ve dilsiz olan çocuk geçmişin gücüne karşı koyamaz, ancak geleceği etkilemek ister. Andrey'in tek yapabildiği, sol eliyle daktiloda kelimeler tıklatmaktır. Ama o gerçekten çaresiz birinin yapacağı bir işe niyetlenmiştir - on dört nesilden oluşan katiller soyunu bitirmek için kendi babasını yok etmek. Sessizlik, güçsüzlük, acılar, aşağılamalar ve kayıplar Andrey'i bükmedi; hedefinden şaşmadan ilerliyor ancak imanını, sevgisini ve merhametini yenebilecek mi?"}]}]}]}