Bu kitap, ne olursa olsun mutlu kalmanın nasıl mümkün olduğunu anlatıyor. Burada insan deneyimi ve her zaman koşullardan daha güçlü olan içsel seçimden bahsediliyor. Yuliya Kiltina — doktor, hospis bölüm şefi ve yetenekli bir yazar. 16 yılı aşkın süredir hastalara ve ailelerine zor sınavları aşmalarında yardımcı oluyor. Kitabında gerçek insan hikayelerini paylaşıyor ve geçmişin enkazı üzerinde nasıl güçlü, açık ve gerçekten mutlu yeni bir ben yaratılacağını anlatıyor. Kitap — bir destek, bir işaret fişeği ve şefkatli bir dost. İçinde bulacaksınız: - Destekleyici ritüeller listesi. - Duygularla çalışmak için yazılı pratikler. - Dayanak bulma için beden egzersizleri. - Yarar sağlayacak terapötik sorular rehberi. GERİ BİLDİRİM: “Eğitimimizde acı, keder, kayıp ve hayal kırıklıklarını yaşama kültürü yok. Ya uzun yıllar kederlerimizde takılı kalıyoruz ya da onları bastırıp tam hayat yaşıyormuş gibi davranmaya çalışıyoruz. Ama kayıplar hayatın bir parçası. Peki onları mutluluğun önünde engel yapmadan nasıl aşabiliriz? Kendimize ve zor durumdakilere nasıl ışık olabiliriz? Yaşam direncimizi nasıl ortaya çıkarıp ne olursa olsun gelişmesine izin verebiliriz? Yuliya Kiltina’nın derin ve samimi kitabı bu sorulara basit ve dürüst cevaplar veriyor. Tüm kalbimle tavsiye ediyorum.” — Yuliya Bulgakova, psikolog, koç ve “Duygularını İzin Ver” kitabının yazarı ALINTILAR: - Kişi çok uzun süre “zamansızlıkta takılırsa”, iç elektrik şebekesi “paslanabilir”, nörotransmitter kaynakları tükenir ve duygu düzenleme merkezleri mutluluğun nasıl olacağını “unutabilir”. - Bazen kendini duymak, yapmamak için izin vermektir. Bazen denemek ve vazgeçmektir. Bazen ise fark etmek: “Zor, istemiyorum ama yeniden istemek istiyorum.” - İnancınız yoksa bu onun için yeriniz olmadığı anlamına gelmez. Bu yer henüz beklemededir, yağmur altındaki topraklı bir saksı gibi. Henüz bir şey büyümüyor. Ama boşluk bile hazır oluşun bir şeklidir. - Kendinize sorun: Bu gerçekten senin yükün mü? Yoksa sıradan, tüm güçlü olmayan kendine doğru ilk adımı atmak mı gerekir? Teslim olmak için değil. Hayatta kalmak ve sevdiğinlerin yanında olmak için. Onlar için — ve kendin için. - Hep eski kendimizi arıyoruz. Kriz öncesi fotoğraflara, eski yerlere ve alışkanlıklara tutunuyoruz — sanki oraya dönmek “iyileşmek” anlamına geliyor. Ama kimse bize iyileşmenin dönüş olmadığını söylemiyor. O, geride kalan enkazlardan ve yeni malzemelerden yeni bir şey oluşturmak demek. Işık, hareket ve soluk almadan.