4 KİTAPLIK SET: - A.S. Griboyedov'dan «Akıl Hastalığı»; - A.S. Puşkin'den «Yevgeniy Onegin»; - M.Yu. Lermontov'dan «Zamanımızın Kahramanı»; - İ.S. Turgenyev'den «Babalar ve Oğullar». «Akıl Hastalığı» Aleksandr Sergeyeviç Griboyedov (1795–1829) — yetenekli şair, oyun yazarı ve önemli bir Rus diplomatı. İran'da elçi olarak görev yapmış ve dini fanatiklerin saldırısı sırasında diplomatik binayı kahramanca savunurken hayatını kaybetmiştir. Edebiyat dünyasında komedisi «Akıl Hastalığı» ile tanınır; bu eser 19. yüzyıl başlarındaki aristokratik topluma bir satire olarak planlanmıştır. Konu merkezinde ilerici genç Aleksandr Çatski ile donmuş başkent seçkin toplum arasındaki çatışma vardır. Oyun sahnelere zor girdi ama hızla alıntılarla dolup taşıp dilimize yerleşti. Kitapta ölümsüz komedi «Akıl Hastalığı» resimli ve yazarın diğer dramatik eserleri yer alır: «Genç Evliler», «Öğrenci», «Kendi Evi veya Evli Gelin» adlı komediden alıntı, «Sahte İhanet», «Giriş Denemesi», «Kim Kardeş Kim Kız Kardeş ya da Aldatmaca Arkasından Aldatmaca». «Yevgeniy Onegin» Aleksandr Puşkin — modern Rus edebiyatının kurucusudur. Rus yazar ve şair, eserlerinde başarıyla satir, drama ve romantizmi harmanlamıştır. Toplama «Ruslan ve Ludmila», «Bahçesaray Çeşmesi», «Bakır Atlı» ve diğer şiirlerini içerir. Özellikle dize romanı «Yevgeniy Onegin» öne çıkar; Rus edebiyatının ruhunu simgeler. Ana karakter; genç yaşta şehir partilerinden ve şehir hareketliliğinden sıkılan bir çapkındır. Vefat eden amcasından miras olarak bir malikane ve servet alır, kırsal sessizliğe yerleşir ve dedikodulara konu olur. «Zamanımızın Kahramanı» Son iki yüzyılda birçok edebi kahraman önemini kaybetmiş ve unutulmuştur, ama «gereksiz insan» Peçorin, soğuk bir sinik, yüksek ideallere inanmayan, "kalbiyle değil, aklıyla yaşayan", hayatı israf eden bencil bir kişidir; kadınları terk eder ve cesurca kaderi dener; hala en canlı karakterdir. Kişilik çelişkili ve muğlak, çünkü Lermontov Rus прозasında ilk psikolojik romanı yazmıştır. Tarafsızca değerlendirip eleştirmenlerin, böyle ahlaksız bir kahramanın Rusya için hakaret olduğunu mu yoksa Belinski'nin, Lermontov'un o (veya belki bizim) zamanın eğitimli insanlarının trajedisini gösterdiğine inandığını mı destekliyorsunuz? Kitap, ünlü eleştirmen Vissarion Belinski'nin (1840) roman incelemesiyle birlikte gelir. «Babalar ve Oğullar» "Romanımın tamamı soylulara, ilerici sınıf olarak değil, karşı yöneliktir. Nikola Petrovich'in, Pavel Petrovich'in, Arkadi'nin yüzlerine bakın. Zayıflık, uyuşukluk ya da sınırlılık" diye Turgenyev romanının planını açıklar. Üstelik "tam da iyi soylu temsilcilerini alıyor; eğer krema kötüyse süt ne halde olabilir?" başlığıyla. Evgeniy Bazarov ana karakterdir; nihilist ve çeşitli sosyal sınıflardan biri, hem liberal hem muhafazakâr fikirlere karşıdır. Tavizsizdir ve faydalıyı güzelliğin önünde tutar—1860'ların gençliği için örnek olmuştur. Herkese yabancı Bazarov, aniden reddettiği ama önemsediği şeyi hisseder—aşkı. Fakat tutkusu esiri olabilir mi?..