Çok çocuklu yoksul bir aileden olan ergenler Katya ve Lena Komarov'un endişesi bitmiyor: sarhoş olan anne ve babaları kavga ederken, küçük kız kardeşleri ve erkek kardeşlerini nasıl besleyip giydirip ayakkabı alacaklarını çözmeleri gerekiyor. 1998 krizi kapıda, ama çocuklar mucize umudunu kaybetmiyor. Çünkü yetişkinlerin sadece yoksulluk ve umutsuzluk göreceği yerde, çocuk gizemi görebilir... Bu kitap, Rus insanının benzersiz kolektif portresidir; ülkemizin büyük sakinlerinin portresi. Başkentteki, "önemli", "ilerlemiş" ve "aydınlanmış" değil, sıradan, "ortalama" Rus halkı. Küçük kasabalarda ve köylerde yaşayan, her gün işe gidip direksiyon çeviren, inşaatta balta sallayan, yorgan dikeni ya da mağaza tezgahında ürün satan insanlar. Okuyucunun önünde birçok hayat geçecek, her biri ayrı roman değerinde. Hem hayatı yeni başlayan - kitabın küçük kahramanları Katya ve Lena Komarov hem de hayatı çoktan sona ermiş olanlar: hikayenin merkezinde duran çok çocuklu ailenin benzersiz büyükannesi ya da yerel kilisedeki huysuz rahip. Oradezh adında esrarengiz bir nehir kenarındaki küçük kasabada, su damlasında olduğu gibi, tüm büyük Rusya yansır: acıları ve sevinçleri, sorunları ve umutları, zor hayatı ve ışıklı geleceğe olan sarsılmaz inancıyla. Bu anlamda, bu kitap aynı zamanda o esrarengiz, yıpranmış, kaybolmuş, zaman zaman kızgın ya da içine kapanmış, ama aynı zamanda sınırsız derecede mütevazı, iyi, saf, aydınlık ve berrak Rus ruhunun büyük kolektif portresidir. Anait Grigoryan, Petersburglu bir romancıdır. "Ahtapot", "Bilinmeyen Tanrılar" adlı romanları ve Japoncadan çevirileri ("Katil Treni", "Kötü Ruhların Yazı Ubume") vardır. Anait'in yaratıcı tarzı, kusursuz edebi imgeler, dengeli üslup, boş sözsel yapılar olmaması, sürükleyici hikayelerle tanımlanır. Grigoryan'ın dünyası oldukça karanlık ama içinde umut ve sevgi yaşar.